Zdefiniowanie zdrowia nie jest tak proste jakby mogło się wydawać. Termin zmieniał swoją postać przez szereg lat. Kiedy to jedna z definicji została przyjęta, zaraz powstawała kolejna, bardziej szczegółowa, bardziej pasująca do ogółu znaczenia tego słowa. I tak Maciej Demel, w swoich dwóch pozycjach książkowych: Pedagogika zdrowia oraz O wychowaniu zdrowotnym wyjaśnia następująco to trudne do ubrania w słowa pojęcie.
          Zdrowie jest pojęciem fundamentalnym. Od tego jak je zrozumiemy, zależy cała przyszła myśl pracy wychowawczo-zdrowotnej.
          Pedagogika zdrowia winna jest zwracać uwagę na wszystkie płaszczyzny związane za zdrowiem i całą problematyką jaka jest związana z tym terminem: fizyczną, psychiczną i społeczną, następnie każde z nich bierzemy pod uwagę w kolejnych dwóch ważnych aspektach: subiektywnym i obiektywnym. Musi także skupić się na zdrowiu jednostkowym i publicznym oraz nie odwracać się na potrzeby i wrażliwości innych ludzi.
          Wytłumaczenia pojęcia zdrowia podjęła się Światowa Organizacja Zdrowia (WHO - World Health Organization) i brzmi ona następująco: Zdrowie to nie tylko nieobecność choroby i niedołęstwa, ale stan dobrego fizycznego, psychicznego i społecznego samopoczucia. T. Kielanowski zaś dodaje iż pełne zdrowie wymaga poczucia siły, zdolności do pokonania wszelkich przeszkód, a nawet chęci do podejmowania prac fizycznych i umysłowych.
          Definicja WHO wymienia trzy płaszczyzny zdrowia:
          Pierwsza to zdrowie fizyczne, czyli somatyczne, a zatem to, które odnosi się do organizmu. Stanowi ono tło dla licznych i tak dobrze nam znanych chorób ciała, ale nie tylko bierne tło, bo umiemy też świadomie potęgować pewne jego elementy poprzez ćwiczenie i hartowanie. Dzięki temu zawdzięczamy zdrowie fizyczne nie tylko naturze, lecz również pracy nad własnym ciałem.
          Drugą płaszczyznę tworzy zdrowie psychiczne. Dotyczy ono zgody i niezgody z samym sobą, a jego miarą ma być stopień integracji osobowości.
          Trzecia zaś dotyczy zdrowia społecznego. Dotyczy ono relacji między jednostką i społecznością, a jego miarą jest stopień syntonii, czyli społecznego współbrzmienia. Zdrową społecznie miałaby być osoba, która dobrze się czuje w różnorakich rolach społecznych i w grupie społecznej, a przy tym osiąga wzajemność, czyli innym osobom też jest z nią dobrze.
          Na zdrowie i chorobę patrzeć trzeba w sposób dialektyczny, jako na dwie strony tego samego procesu życia, jako na walkę o utrzymanie homeostazy. Choroba jest okresem wzmożonych wysiłków ustroju. Im większe są zasoby sił organizmu i psychiki, im większa ich wewnętrzna spójność i możliwość wzajemnej kompensacji, tym zdrowszy jest człowiek.
          Tradycjonaliści poprzestają na stwierdzeniu, że ta czy inna jednostka jest zdrowa, to znaczy, że nie choruje. Nie zajmują się tym, w jakim stopniu jest ona zdrowa. A przecież zdrowie można stopniować. Z dwu osób klinicznie zdrowych jedna może być zdrowsza. Mierników tej różnicy należy szukać zarówno w subiektywnym samopoczuciu, jak też w danych obiektywnych określających wydolność i odporność ustroju. Tak więc zdrowie mogliśmy określić najogólniej jako poziom sprawności funkcji ustrojowych w stosunku do środowiska oraz jako sztukę panowania nad własnym ciałem i psychiką. Takie zdrowie stanowi cechę podlegającą rozwojowi jakościowemu i ilościowemu. Można je rozłożyć na elementy i mierzyć, posługując się próbami czynnościowymi poszczególnych układów i narządów, jak też testami psychomotorycznymi, które określą stopień opanowania własnego ciała.
          Pojęcie zdrowia zdefiniował się także Julian Blicharski wymieniony przez M. Demela jako wyjątkowo zdyscyplinowana formuła. Brzmi ona iż:
          Zdrowie to samosterujący układ równowagi między procesami anabolizy i katabolizy w płaszczyźnie somatycznej, integracji i dezintegracji w płaszczyźnie psychicznej, syntonii i dystonii w płaszczyźnie społecznej. Ponadto, wszystkie te płaszczyzny spięte są nadrzędnym mechanizmem regulacyjnym.
          „Człowiek jest jedyną istotą, u której czynniki pozabiologiczne mogą przesłonić i zepchnąć na drugi plan nie tylko sprawy zdrowia, ale sam instynkt samozachowawczy. Człowiek potrafi dobrowolnie zrezygnować z życia, potrafi je poświęcić dla innych, a nawet dla idei, potrafi się okaleczyć zarówno dla celów wzniosłych, jak i niskich (np. w celu uniknięcia poboru do wojska lub dla odszkodowania).
          Zdrowie jest więc zjawiskiem uwikłanym społecznie, kulturowo i ekonomicznie. Cena zdrowia zmieniła się historycznie. Tanie było zdrowie i życie niewolnika. Tanie bywało nie tylko obiektywnie, ale także subiektywnie, na przykład w świadomości ascetycznego mnicha lub sfanatyzowanego lotnika japońskiego - kamikadze.
          Tak zdrowie zostało określone jeszcze 30 lat temu. Zdrowie współcześnie pojmowane jest następująco.
          Krystyna Komosińska w swej pracy ukazuje zdrowie w kilku aspektach. Zdrowie jest jedną z podstawowych wartości dla człowieka. Zdrowie, jako pojęcie, może być interpretowane przez wiele nauk tj. etiologię, diagnostykę, epidemiologię, prewencję, rehabilitację jak i terapię, ale także w aspekcie behawioralnym, rozpatrywane może być przez pedagogikę, psychologię oraz inne dziedziny nauki. Jedna z koncepcji zdrowia, opisuje je jako kategorię egzystencjonalną oraz antropologiczno-psychologiczną.
          Zdrowie może tyczyć się jednostki, ale tak samo pod uwagę trzeba brać także całe grupy ludności. Tak więc możemy stwierdzić iż człowiek jest zdrowy lub chory, ale także wolno nam mówić o zdrowym lub chorym społeczeństwie. Zdrowie człowieka jest uzależnione od bardzo wielu różnych czynników, wymienię kilka głównych: wrodzonych, genetycznych, środowiskowych.
          Wyróżniamy następujące aspekty zdrowia:

• Zdrowie fizyczne - jest to prawidłowe funkcjonowanie organizmu, wszystkich jego układów i narządów
• Zdrowie psychiczne, które dzielimy na:
  • zdrowie umysłowe - jest to zdolność do jasnego i logicznego myślenia;
  • zdrowie emocjonalne - jest to zdolność do rozpoznawania uczuć i ich wyrażania w odpowiedni sposób oraz jest to umiejętność radzenia sobie ze stresem, napięciami, depresją i lękiem.
• Zdrowie społeczne - jest to zdolność do utrzymywania prawidłowych relacji z innymi ludźmi i pełnienia ról społecznych.
• Zdrowie duchowe - jest związane z wierzeniami i praktykami religijnymi, dotyczy osobistych zasad, zachowań, sposobów utrzymywania wewnętrznego spokoju oraz rozpoznawania i wdrażania w swoje życie zasad moralnych i własnych przekonań religijnych.

          W najnowszych dokumentach Światowej Organizacji Zdrowia podkreśla się, że zdrowie jest:

• Wartością - dzięki której jednostka lub grupa może realizować swoje aspiracje oraz zmieniać środowisko i radzić sobie z nim.
• Zasobem - czyli jest bogactwem dla społeczeństwa gwarantującym jago rozwój społeczny i ekonomiczny oraz pozwala osiągnąć wysoką jakość życia.
• Warunkiem - jest środkiem codziennego życia umożliwiającym lepszą jego jakość, a nie jest jego celem.
• Koncepcją - eksponuje korzyści płynące z dobrego zdrowia, a nie negatywne skutki choroby.

Znany jest również podział na zdrowie obiektywne i subiektywne. Odnosi się on do indywidualnych odczuć każdego człowieka na temat stanu swego zdrowia. Zdrowie obiektywne - związane jest z dokonywaniem oceny za pomocą obiektywnych mierników. Zdrowie subiektywne - związane jest z dokonywaną przez jednostkę interpretacją osobistego doświadczenia zdrowia i jego zaburzeń.
          Współczesne ekologiczne podejście do zdrowia mówi, że zdrowie to zdolności adaptacyjne, to umiejętność radzenia sobie ze zmianami w środowisku i wysoka jakość tej adaptacji.
          Najnowszy społeczno-ekologiczny model zdrowia, stanowiący podstawę dla promocji zdrowia zakłada:

• Holistyczną wizję człowieka czyli równie ważne są jego ciało, myśli przynależność do rodziny oraz do określonej kultury (podejście holistyczne do zdrowia uwzględnia całościowe i pozytywne rozumienie zdrowia człowieka).
• Powiązanie między człowiekiem i jego środowiskiem z uwzględnieniem wpływu na jego zdrowie, czynników psycho-społecznych.